سناریوهای کاربردی عملی کیسه های بالابر از نوع بالش

کیسه‌های بالابر هوای زیر آب از نوع بالش، واحدهای شناوری کاملاً محصور هستند که به دلیل شکل مسطح و کم‌ارتفاع و شناوری استاتیک پایدارشان مشهورند. ظرفیت نامی معمولاً از ۱۰۰ کیلوگرم تا ۵ تن متغیر است و عمدتاً برای مهندسی زیردریایی در آب‌های کم‌عمق و کارهای نجات سبک تا متوسط طراحی شده‌اند. برخلاف کیسه‌های چتر نجات با ته باز، ساختار بسته هوا را به طور پایدار در زیر آب قفل می‌کند. نقاط اتصال تقویت‌شده متعدد به غواصان اجازه می‌دهد تا آن‌ها را به صورت مسطح یا عمودی نصب کنند، حتی در داخل کابین‌ها یا شکاف‌های تنگ زیردریایی قرار دهند، که این امر آن‌ها را برای پروژه‌های بندری، رودخانه‌ای و ساحلی بسیار پرکاربرد می‌سازد.

رایج‌ترین کاربردها بر موقعیت‌یابی دقیق و بازیابی در آب‌های کم‌عمق متمرکز هستند. در پروژه‌های بادی فراساحلی و نگهداری بنادر، کیسه‌های بالابر بالش در زیر خطوط لوله زیردریایی و فونداسیون‌های بتنی برای تراز افقی، تنظیم دقیق و کاهش بار قرار می‌گیرند. آن‌ها به طور گسترده برای بازیابی خودروهای غرق شده، قایق‌های کوچک و ماشین‌آلات غوطه‌ور در رودخانه‌های داخلی، مخازن و بنادر ساحلی استفاده می‌شوند. غواصان همچنین می‌توانند کیسه‌های بالش را در داخل کابین یک کشتی که تا حدی غرق شده است قرار دهند تا شناوری اضطراری اضافه کنند، شناورهای کوچک را دوباره شناور کنند یا پس از شناورسازی به یدک‌کشی لاشه کمک کنند. سایر کاربردهای معمول شامل کابل‌کشی زیر آب، تعمیر پایه‌های پل و بازیابی قطعات هواپیمای غرق شده است.

مهندسان هنگام محدود بودن فضای کار و نیاز به توزیع بار یکنواخت، کیسه‌های بالابر بالش را انتخاب می‌کنند. سطح تماس وسیع از لغزش روی سازه‌های مسطح جلوگیری می‌کند. شیرهای تخلیه فشار داخلی، فشار داخلی را کنترل کرده و از خطر ترکیدگی جلوگیری می‌کنند. لازم به ذکر است که کیسه‌های بالش برای بلند کردن لاشه‌های سنگین و بزرگ در آب‌های عمیق یا فوق‌العاده سنگین توصیه نمی‌شوند. استفاده ترکیبی از چندین کیسه بالش، پیکربندی شناوری انعطاف‌پذیری را برای تیم‌های غواصی تجاری، پیمانکاران بندری و شرکت‌های ساخت‌وساز دریایی ساحلی ارائه می‌دهد.